Şu sözü çok seviyorum.
Söz Tolstoy’a ait “Anladım ki, bilgeliğin olduğu yerde çok fazla üzüntü var.
Çok öğrenmek isteyen kişi, çok acı çekmek zorunda”…
……….
Asla bilge filan değilim yanlış yerlere çekmeyelim.
Ama 50 yıla yakın süredir bu şehirde gazetecilik yapmaya çalışan birisi olarak ailelerin üç neslini tanımam bunun yanı sıra her gün yeni insanlarla tanışmak ya da tanıdıklarım ile bir kez daha oturup sohbet etmek için 20 saat ayakta olan birisi olarak hem hala “ÇOK ŞEY ÖĞRENMEYE” devam ettikçe bundan dolayı da “ÇOK ACI ÇEKME ZORUNDA KALIYORUM”
…………..
Mesleğimiz gereği bir de her gün yerel yazı yazan
365 gün yerel yazı yazan Türkiye’de tek gazeteci olarak
Bu şehrin zirvesindeki insanlardan cezaevinden çıkıp gelen insanımızla da oturup uzun uzun samimi bir şekilde konuşuyorum.
Hem de bu sohbetlerimde görüşmelerimde hiçbir B planım olmadan.
Bu köşemizde yazamadıklarımızı muhataplarına en açık bir dille söyleyebiliyorum.
Ve bundan da büyük mutluluk duyuyorum.
Çünkü yazamadıklarımı muhataplarına bire bir ve yüzlerine iletiyorum
………….
Ama bildiklerimden dolayı gerçekten acı çekiyorum.
10 gündür Şeker Tekke Mahallesinden bir okurumuz Yaşar B….. arıyor.
Ama Yaşar Bey her gün aramanın dışında günde iki üç kez yazıyor.
Sabah yazıyor gece yazıyor
Ne diyor?
“Bu Şeker Fabrikası ne zaman gidecek?”

Yoğunluktan görüşemiyoruz yaaa.
Yaşar Bey o zaman siteminin dozunu arttırdıkça arttırıyor.
En sonunda Pazar günü Yaşar Bey ile randevulaştık ve gazeteye çıktı geldi.
Yaşar abimiz açtı ağzını yumdu gözünü
“55 yılından bu yana burada oturuyorum.
İnsanlar fabrika yüzünden ölüyor”
………..
Yaşar abi hava kirliliğinden başladı Şeker’in çıkış kapılarına kullanılmayan kapılarına kadar içinde ne varsa döktü.
Önce not almak istedim.
Baktım hakkından gelemeyeceğim sabırla dinlemeyi tercih ettim.
Yaşar abimiz içini boşalttıktan sonra sordum;
“Abi Şeker sakinleri 1955 den bu yana Şeker Fabrikasından ölüyorlar da bugüne kadar nerede idiniz?
Bugüne kadar vatandaş ya da mahalle sakinleri olarak ne yaptınız?
………………
Sonra bir örnek verdim.
Şeker benim bölgem hiç olmadı.
Ama Şeker’de doğup büyüyen kader arkadaşlarım oldu.
Daha Cumartesi günü bir taziye için yine burada idim.
Yaşar abiye sordum
“Sizin Şeker ilkokulunun oraya bir yaya üst geçidi yapıldı değil mi?
O yaya üst geçidi niye ne zaman neden yapıldı?”
Yaşar abiden cevap yok.
Yüzüme bakıyor.
O zaman devam ettim
“Gir Google’a bak bakalım.
Bu okula gidip gelen çocuklar için buraya yaya üst geçidi yapılmalı diye günlerce yazı yazdım.
Kimseden tık çıkmadı.
Şehrin o günkü yöneticileri bu yazılarımdan bugün olduğu gibi mutsuz oldular.
Bana sitem ettiler.
Ve ne acıdır ki bir gün bir ambulans bir kız çocuğumuza bu bölgede çarparak hayatını kaybetmesine neden oldu,
Sayın Tahir Akyürek Büyükşehir Belediye Başkanı idi.
Kaza sonrası konuyu tekrar hatırlattım.
Ve Tahir Başkanın talimatı ile bugünkü yaya üst geçidi yapıldı.”
Yaşar abiye devam ettim
“Abi bu fabrika buradan ta-şı-na-cak.
Bakan Kurum, Büyükşehir Belediye Başkanı Uğur İbrahim Altay ve Başkan Ramazan Erkoyuncu anlaştı.
Konu adım adım ilerliyor.
Ne zaman taşınır tarih yok.
Verirlerse de yalan zaten.
Sen eğer o güne kadar ölmez isen taşındığını görürsün” dedim.
Yaşar abi ile Şeker Tekke’nin sorunlarını uzun uzadıya konuştuk.
Giderken Yaşar abinin bize karşı kızgınlığı ve kırgınlığı gitmişti sarıldık ve vedalaştık.
………….
Bu şehir bu.
Hiç kimse bu şehri bizim turladığımız gibi turlayamaz.
Hiç kimse bizim gibi her kesimden insanımız ile oturup samimi dertleşemez.
Dertleşirler ama samimi olamazlar.
Mesela Uğur Başkanla, mesela Fatih Başkanla oturur çay içerler ama samimi olarak dertlerini ya da kızgınlıklarını yüzlerine söyleyemezler söylemezler.
Çünkü bu şehrin genlerinde SAMİMİYET yoktur.
SELÇUK ÖZTÜRK
VE EKİBİNİ KUTLUYORUM
KTO Karatay Üniversitesinin genel durumunu bilmem. Bilemem.
Ancak bildiğim bir konu var.
Üniversitenin bir Sivil Havacılık Bölümü var.
Bu bölüm dudak uçuklatacak şekilde işler yapıyor.
Buranın havaalanı öğrencileri eğitmenleri asker emeklileri ve sivil personel ve havacılık malzemeleri uçaklardan tutunda her türlü araç gereç muhteşem… Muhteşem…Muhteşem…
Burayı üç kez birebir gezdim gördüm.
Hatta uçtum.
Burası Konya’nın da Konyalının da umurunda değil.
Şehri yönetenlerin pek çoğu bilmiyorlardır bile.
Ama burayı Türkiye biliyor, biliyor musunuz?
YÖK Başkanı Prof. Erol Özvar 7 ARALIK DÜNYA SİVİL HAVACILIK GÜNÜ’nde KTO Karatay üniversitesini fotoğrafını etiketleyerek Dünya gününü kutluyor tebrik ediyordu

Bu bölümle ilgili farklı düşüncelerim bilgilerim ve kafamda hayallerim var.
Bunu da inşallah bir gün sizlerle paylaşırız.
SEYİT BULUT ABİM
ADEM BULUT VE
MASRA YAŞAM KONUTLARI
Sizlerle sık sık paylaşırız yaaa
Konya’da olduğum sürece altı yok pabuç gibi dolaşırım.
KOMÜT Başkanı Konyaspor sevdalısı Adem Bulut’un davetlisi olarak Selçuklu’da Sancak mahallesinde MASRA Yaşam konut alanında inşaat alanında çamurun taşın içine gittim.
Bu davete gidişimin birinci gerekçesi Adem abinin babası Seyit abimizin elini öpmek içindi.

Seyit Bulut abimiz ile dostluğumuz 40 yıl öncesine dayanır.
Dostluk nereden geliyor peki?
40 yıl önce Türkiye Gazetesi muhabiriyim.
Seyit abim 40 yıl önce tıpkı oğlu Adem Bey gibi tam bir Konyaspor fanatiği
O günlerden bu günlere Bulut ailesi ile gönül dostluğum var.
Aman durun gene birileri bu cümleleri bir yerlere çekmesin.
Adem Bulut’un tek bir daire almadım.
Alamam da
Aldığımı duyarsanız bilin ya rüşvet ya da yasa dışı yollardan olur.
Allah’ın izni ile bu da mümkün olmayacaktır.
Ama dedim yaaa benim Adem Bulut’a saygım ve sevgim babası ile okur yazar ilişkisinden gelir.
Burada yine rahmetli babalarından dolayı çok sevdiğim Can kardeşlerle karşılaştık.

Can İnşaattan Remzi Can ve Ali Can kardeşler.
Hani her gün bıkıp usanmadan biz yazıyoruz ve belli bir kesim okurumuz zenginleri yazıyorsun diyorsunuz yaa.
Evet mesela bu bölümdeki insanlar şehrin zengin insanları.
Ama bu insanların babaları yokluktan taştan tahtadan bugünlere gelmiş isimlerdir
Evlatları akıllarını kullanmışlar Konyalının para ev daire ofislere olan düşkünlüklerini değerlendirmişler ve zengin olmuşlar.
Helal olsun.
Konya’da konut ofis konusunda apayrı bir yazı yazacağım inşallah
BORÇLU EMEKLİLERE
MÜJDEM OLSUN
Hani biz emekliler emekli okurlarımız bize yazıyorlar “öldük bittik” diyorlar yaa.
Alın o zaman size yeni bir müjde
Öyle ölünmez böyle ölünür(!)
“1 Ocak'ta yürürlüğe giriyor:
EMEKLİ MAAŞINDAN KESİNTİ DÖNEMİ BAŞLIYOR
TBMM’de yasalaşan 36 maddelik Torba Kanun, milyonları ilgilendiren köklü değişiklikler getiriyor. SGK borcu olan emeklilerin maaşından yüzde 25’e kadar otomatik kesinti yapılacak, sigorta prim oranları artırılacak,
Prime esas kazanç üst sınırı 9 kata çıkacak. Düzenlemeler 1 Ocak 2026’da yürürlüğe girecek.”
………..
Hayırlı Allah’tan diyelim ve geçelim olmaz mı?
BİZİM BENİN’DE
DARBE GİRİŞİMİ OLMUŞ
10 gün önce Benin’den dönmüştük.
Benin gerçekten rüya gibi bir ülke
Akıllı insan gitmez.
Ama imkanı olan herkesin ömründe bir kez görerek oradaki insanları yaşaması lazım.
Pazar günü ulusal basına şu haber düştü

Benin'de darbe girişimi:
ASKERLER DEVLET TELEVİZYONUNU BASTI
Benin'de devlet televizyonu yayınında bir grup asker, yönetime el koyduklarını duyurdu. Benin İçişleri Bakanı Alassane Seidou, darbe girişiminin başarısız olduğunu bildirdi.
Devlet televizyonundaki yayında kendilerini "Yeniden Kuruluş Askeri Komitesi" olarak adlandıran grup, "hükümetin feshedildiğini" duyurdu.
Askeri grup, "Cumhurbaşkanı Patrice Talon ve tüm devlet yetkililerinin görevden alındığını" belirtti.
…………….
MAHMUT SAMİ
ŞAHİN’İN ACISINI
PAYLAŞIYORUZ
Bu arada Karaman’a gidemesek de telefonla vefat eden annesi için Mahmut Sami abimize taziyelerimizi bildirdik.

Türk Standardları Enstitüsü Başkanı Mahmut Sami Şahin’in annesi 92 yaşında vefat etmişti.
Sahin acı haberi annesinin yer aldığı fotoğrafı paylaşarak,
“Canım annemiz, 92 yıllık dünya ömrünü tamamlayarak ebedi aleme irtihal etmiştir. Bizi helal lokma, sevgi ve şefkatiyle büyüten, güzel ahlakla yetiştiren validemiz için dualarınızı niyaz ederiz. Mekanı cennet, makamı ali olsun.” diyordu
Mekanı cennet olsun inşallah
VAHŞİ BİR HAYVAN DEĞİLDİ...
KIRILMIŞ BİR RUHTU.
Bir turist gösterisi sırasında Kanju adında bir fil, komutlara uymayı reddetti.
Seyirciler bir tur daha beklerken, o olduğu yerde kaldı.
Ne isyan ediyordu ne de huysuzluk yapıyordu.
Sebebi çok daha derindi:
Gözünden bir damla yaş süzüldü...

Eğitmenler onu harekete zorladı ama Kanju kıpırdamadı.
Boşluğa bakıyor, titriyordu.
Seyirciler arasında bulunan bir gönüllü duruma müdahale etti ve gösterinin derhal durdurulmasını istedi.
Birkaç gün sonra gerçek ortaya çıktı:
Kanju, daha yavruyken annesinden koparılmıştı.
Yıllarca zincirlere vurulmuş, dövülmüş ve turistlere gösteri yaptırılmıştı.
O gün dökülen gözyaşı, bir canlının içten içe haykırdığı sessiz bir çığlıktı.
O an sahnedeki herkes için sarsıcıydı. Ve bu olay bir dönüm noktası oldu.
Kanju sonunda kurtarıldı ve bugün zincirsiz, emirsiz, sadece “bir fil” olarak yaşayabildiği bir sığınağa yerleştirildi.
---
Bu hikâye bize güçlü bir gerçeği hatırlatıyor:
Hayvanlar eğlence değildir. Onlar hisseder, hatırlar ve acı çeker.
Bazen hiçbir kelimeye gerek kalmaz…
Sadece bir damla gözyaşı, her şeyi anlatmaya yeter
GÜNÜN OKKALI SÖZÜ
Dürüstlük; bütün yaratılmışlara şefkat ve merhametle yaklaşmaktır.
NE ZAMAN ADAM OLURUZ?
Ankara yolunda ağır tonajlı araçlar sinyalsiz şerit değiştirmedikleri zaman daha iyi ADAM oluruz.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir