Bugün geçtiğimiz hafta ismini ilk kez duyduğum, duyduklarımı tarih sayfalarında okumaya çalıştığım, okudukça cahilliğimden utandığım ve en sonunda da bu kahramanın evladına ulaşıp kendisi ile konuşup yazıştıkça Konya adına Sille adına bir yandan gurur duyup bir yandan da bu kahramanı nasıl ismi ile bile olsa yaşatamıyoruz diye öfkelendiğim rahmetli Kurtuluş savaşı gazisi İstiklal Madalyalı Lütfi İleri’den söz edeceğim.
Ama önce bana göre benim bu satırları yazmamı rahmetli Lütfi İleri’yi tanımama vesile olan ailenin yaşayan insanı ile tanışmamı sağlayan bu şehrin Sille’nin yaşayan efsanesi Hasan Basri Sayı abim HAYAT TOSTCUSU Hasan abime sonsuz teşekkürlerimi ve saygılarımı sunuyorum.
…………
Lafı uzatmadan bu şehrin göbeğinden çıkan öz be öz yiğit evladı merhum LÜTFİ İLERİ’yi sizlere anlatmaya tanıtmaya çalışacağım
………….
Lütfi İLERİ Kurtuluş Savaşı Gazisi İstiklal Madalyası Sahibi.

1898 yılında İmam Bekir’lerin İbrahim Çavuş ile Elife Hanımın oğlu olarak Sille’de dünyaya gelmiştir.
Babası muvazzaf astsubay olmayıp, o dönem Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde olan Yemen’de askerlik hizmetini çavuş rütbesi ile yaptığından, terhisinden sonra isminin yanına “çavuş” sıfatı eklenerek anılmıştır.
Eğitimini rüştiye düzeyinde sürdürürken, babasının genç yaşta ani ölümü üzerine, ailesinin geçimini sağlamak için eğitimini yarıda bırakarak ağabeyi Bekir ile birlikte çalışma hayatına atılmış, baba mesleği olan seramik ocağı işletmeciliğine başlamıştır.
1918 yılında Birinci Dünya Savaşı devam ederken askere alınmış, İzmir Menemen’de muharebe eğitimi alırken Mondros Mütarekesinin imzalanması üzerine, asker arkadaşları ile birlikte İzmir Urla’daki Karantina Adası’nda 40 gün süreyle karantinaya tabi tutulmuş, daha sonra terhis edilerek memleketine gönderilmiştir.
1919 yılında Kurtuluş Savaşının başlaması üzerine, yeniden askere alınmış, bu kez topçu er olarak Garp Cephesi Kumandanlığı emrine verilmiştir.
Kendisi gibi bir muharip gazi olan ağabeyi Bekir ise aynı tarihte Şark Cephesi Kumandanlığı emrine verilmiştir.
Böylece, ailenin geçimini sağlamaya çalışan iki erkek evladı birden vatan savunması için cepheye koşmuş, anneleri Elife Hanım iki kız evladı ile Sille’de yalnız başına kalmıştır. Kurtuluş Savaşı devam ederken, İsmet Paşa komutasındaki muhtelif muharebelere fiilen katılmış, son olarak Gazi Mustafa Kemal komutasındaki Başkumandanlık Meydan Muharebesine katılmış, “BÜYÜK TAARRUZ”U BAŞLATAN TÜRK TOPÇUSUNDAN BİRİ OLMUŞTUR.
Dört gün dört gece süren Büyük Taarruzun üstün bir başarı ile sona ermesi üzerine, muharebe alanından kaçan düşman birliklerinin ardından Başkumandan Gazi Mustafa Kemal’in Türk Askerlerine vermiş olduğu ünlü “Ordular ilk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri!” komutundan çok etkilenmiş, SOYADI KANUNU ÇIKTIKTAN SONRA “İLERİ” SOYADINI ALMIŞTIR.
2 Büyük Taarruz sonrası düşman askerleri batıya doğru kaçarken ve Türk Askerleri onları kovalarken Kütahya’ya gelindiğinde, verilen emir üzerine birliklerimiz ikiye ayrılmış, bir bölümü İzmir istikametinde, diğer bölümü Bursa istikametinde düşmanı kovalamayı sürdürmüştür. Kendisi, Bursa istikametine giden ekipte yer almış, bu takip Yunan esirlerle birlikte Mudanya’da sona ermiştir.
Mudanya Mütarekesi’nin imzalanması üzerine 1923 YILINDA TERHİS EDİLEREK SİLLE’YE, sivil yaşama dönmüştür.
Böylece, cepheden cepheye koşarak tam beş yıl (1918- 1923) süren askerlik yaşamı sona ermiştir.
Sille’deki sivil yaşamına dönünce iş yaşamını kaldığı yerden sürdürmeye başlamış, 1924 yılında Sille çiftçilerinden merhum Ahmet (Ertekin)’in kızı Huriye Hanım ile evlenmiş, bu evlilikten üç evladı dünyaya gelmiştir.
1920’lerin sonunda ailesi ile birlikte Konya il merkezine göç etmiş, iş yaşamına burada devam etmiştir.
1942 yılında açılan sınavı kazanarak Konya Ticaret ve Sanayi Odasında memuriyet yaşamına başlamış; 25 yıl süren, titiz ve başarılı bir memuriyet yaşamından sonra 1967 yılında emekli olmuştur.
Konya Ticaret ve Sanayi Odasındaki görevi devam ederken, 1940’lı yılların ortasında 31. Mıntıka Abdülaziz ve Şekerfuruş Mahalleleri Muhtarlığına seçilmiş, aynı titizlikle 1960 yılına kadar sürdürdüğü muhtarlık görevi sırasında mahalle halkının güven ve sempatisini kazanmış, mıntıkanın ana caddelerinin asfaltlanması, toprak yol özelliğini taşıyan ara sokaklarına parke taş döşenmesi ve o zamana kadar fosseptik çukurlarla yetinilen mahallenin kanalizasyon ağına kavuşması için yoğun çaba harcamış ve sonunda mahalle halkının bu imkanlara ulaşmasını sağlamıştır.

İstiklal Madalyası Kanunu ile İstiklal Madalyası almaya çoktan beri hak kazanmış olmasına karşın herhangi bir başvuruda bulunmamış, anılan kanunda değişiklik yapan 20 Şubat 1968 Tarihli ve 1005 Sayılı Kanun ile Kurtuluş Savaşı gazilerine vatani hizmet tertibinden “ŞEREF AYLIĞI” bağlanması ve bazı ulaşım ve sağlık kurumlarından ücretsiz yararlanma imkanı sağlanması üzerine, tüm dost ve yakınlarının ısrarına rağmen

“BİZ BU VATANI DÜŞMAN İŞGALİNDEN KURTARMAK İÇİN SAVAŞTIK, MADDİ İMKAN SAĞLAMAK İÇİN DEĞİL!” diyerek yıllarca başvuruda bulunmaktan kaçınmış; kendisi gibi Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı gazisi olan dönemin Cumhurbaşkanı Cevdet SUNAY’ın şeref aylığı almak üzere başvuruda bulunduğu haberi basın yayın organlarında yer aldıktan sonra bu 3 ısrarından vazgeçmiştir.
Böylece 12 Eylül 1970 tarihinde İstiklal Madalyası ve Beratını almıştır.
Lütfi İLERİ’nin onurlu yaşamı 7 Eylül 1981 Pazartesi günü sona ermiştir.
İstiklal Madalyası, halen hayatta kalan tek kanuni mirasçısı olan küçük kızı Emetullah Tülay (İLERİ) AYDIN’a intikal etmiştir.
Türkiye İş Bankası tarafından Büyük Zafer’in 100. Yıldönümü onuruna İstanbul’da açılan
“BİR ASRIN ARDINDAN/CEPHELER, İNSANLAR VE BÜYÜK ZAFER” konulu sergide. Lütfi İLERİ’nin fotoğrafı ile kızı Emetullah Tülay (İLERİ) AYDIN’a 6 Aralık 2013 tarihinde verilen Berat ve İstiklal Madalyası yer almıştır.

Yine T. İş Bankası tarafından yayınlanan “BİR ASRIN ARDINDAN/İSTİKLAL MADALYASI” adlı kitapta Lütfi İLERİ’nin kendisine verilen 12 Eylül 1970 tarihli Berat’ın yanı sıra, diğer İstiklal Madalyalı gazilerle birlikte fotoğrafı da yer almıştır.
Sille’mizin ulusal onur ve gurur kaynağı merhum Lütfi İLERİ’nin aziz hatırasına saygı ve rahmetle.

…………..
Bu merhumu cumartesi günü bir tarihçi hocamla konuştum
Hocam ezbere her şeyi biliyor.
Biz ne diyoruz.
Ben matematikçiyim.
Ne edebiyat ne de gazetecilik iletişim eğitimi aldım.
Yani hasbelkader rüzgâr bizi nereye sürüklüyorsa oraya gittik.
Tıpkı bugün tüm üniversite mezunlarının polis asker olmak istediği gibi.
Bizde matematik okurken tutturduk gazeteci olacağız diye.
Anamız babamız istemese de kimseyi dinlemedik tercihimizi yaptık.
İmtihanımız son yıllarda epey ağır ama yapacak da pek bir şey yok gibi
Yarınki yazımıza da buradan kaldığımız yerden kısa bir giriş yapmaya çalışacağız
GÜNÜN OKKALI SÖZÜ
Susmak bazen asalet, bazen nezakettir. Hele de incitmekten korkuyorsan sevdiklerini, susmak o zaman ebedi zarafettir
NE ZAMAN ADAM OLURUZ?
Kendi değerlerimize lafla değil gerçek anlamda samimiyet ile sahip çıkabildiğimiz zaman daha iyi ADAM oluruz.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir