Bugün biraz siyasi biraz bürokrasi ve biraz da gözyaşı hüzün acı tebessüm ve hayırsever güzel insanlarımızdan söz etmeye çalışacağız. Önce şehrimiz adına Ankara’dan aldığımız son duyumu sizlerle paylaşalım. Tabi ki altını çizerek belirtelim. Bizimki sadece bir duyum. Konyalı Koç ailesinin ferdi hukuk insanı Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın bu alanda 20 yıldır en güvendiği isimlerden birisi olan HSK 1. Daire Başkanı Sayın Halil KOÇ'un yeni kabinede Bakan yardımcısı olarak görev alacağı Başkent kulislerinde konuşuluyor.
İnşallah bir duyumumuzu heyecanla bir an önce yazdığımız için Sayın Halil Koç bize sitem etmez. Ama gönlümüzden de böyle bir şey geçtiği için Konya adına hoşumuza gidip gurur verdiği için yazıyoruz. Sayın Halil Koç’un İçişleri Bakan Yardımcısı olması ihtimali çok yüksek imiş. Bu konuda Konyalı Bakanımız üstelik de başarılı ve istikrarlı bakanımız Sayın Ali Yerlikaya’da bu atamaya izin veriyormuş. Bizim kulis bilgilerine göre zaten Sayın Cumhurbaşkanımızda Halil Koç beyi yıllardır en kritik en stratejik konumda tuttuğu için iş o noktaya geldiği zaman biz oldu gözü ile bakıyoruz. Bizde artık Ankara’daki dostlarımız büyüklerimiz gibi Halil Koç Beyin atamasını heyecanla gece gündüz bekliyoruz. YÜKSEL BAHADIR ALAYLI ÖZEL EĞİTİM UYGULAMA OKULUNA TEŞEKKÜR EDERİM Dün öğlen iki saat güneşin altında çok duygusal anlar yaşadım. Özel çocuklarımızı analarını babalarını öğretmenlerini sessizce bir köşede izlerken gözyaşlarıma engel olamıyordum Yanımda oturmakta olan Hava Üs Komutanlığında görevli iki komutamıza çaktırmadan gözlerimden süzülen yaşları silmeye çalışıp durdum, Okul Müdürü Enver Sedat Yaman ve bizim cadı kız öğretmenimiz antrenörümüz Gamze Keskinkaya ile eğitimci arkadaşları özel çocuklarımız için muhteşem bir mezuniyet töreni organize etmişler. Tören boyunca özel çocuklarımızı analarını babalarını dedelerini izlerken inanın ağlıyordum. Özel çocuklar özel sporcular özel eğitimciler benim hayatımın kırmızı çizgilerindendir. Hep söylüyorum çok şükür şu ana kadar ailemde hiç özel çocuk olmadı. Ama çevremizde bizim göremediğimiz fark etmediğimiz o kadar çok çocuğumuz ve ailelerimiz var ki. Ve o aileler evlatlarını maalesef saklamaya çalışıyorlar. Bu dünyanın en ağır imtihanlarından birisinde kendilerini adeta kilitliyorlar, Neyse Vali Yardımcımız Yavuz Güner Bey, Selçuklu İlçe Milli Eğitim Müdürü Sayın Sami Sağdıç Devletimizi temsil ediyorlardı. Burada bu tören maddi destek olan koca yürekli dostlar vardı Yunus Derebağ, Targun Polat, İbrahim Okka, Ömer Faruk Okka, Yavuz Tezcan, Ali Camgöz, Mehmet Günbaş, Erdinç Zengin, Av. Ruhsar Tanrıkulu ve isimlerini unuttuğum güzel yürekli insanlar
Törende evlatlarımızın neşeleri anne ve babalarının büyüklerinin öğretmenlerinin heyecanı inanın mutluluk gözyaşlarına neden oluyordu.
.jpg)
Ben bir kez daha bu işe bu anlamlı törene emek veren ter döken eğitimcilerimize dostlarımıza ve buraya maddi manevi destek olanlara buraya gelerek zamanlarından fedakarlık yapan herkese insanlık adına şükranlarımı sunuyorum
AHMET CÖMERT BEYİN DİKKAT ÇEKTİĞİ KONUYU GÖRMEMEZLİKTEN GELEMEYİZ Ahmet Cömert isimli okurumuz dün şöyle bir duruma dikkat çekiyordu “Uğur Bey merhaba, Geçenlerde annemi Meram Tıp Fakültesi Hastanesine muayene için götürdüm. Gittiğimiz bölümün doktorundan özel muayene için bir hafta önce İnternet üzerinden 1. sırayı aldım. Saat 09.00'da muayeneler başlıyor. Neyse, muayene günü geldi. Doktorun kapısına liste asılmış. Baktım annemin adı 6. sırada. Hastane çalışanları, liste açıklanıncaya kadar kendi yakınlarını ön sıraya ekliyorlar. Bizden önceki birisi "RANDEVU ALAMADIK, BURADAN BİRİNE ULAŞTIK DA ÖYLE ALDIK" diye nasıl randevu aldığını itiraf etti. Saat 09.00'da gelmesi gereken sıramız 09.30'a doğru geldi. Bir de özel muayene yani cüzi miktarda ödeme de yapıyorsunuz. Hastane yakınlarının torpillileri yüzünden hayatımızdan yarım saat gasp edildi. Muayenede doktor kan tahlili istedi. Kan alma bölümlerinde yine aynı olay, hastane çalışanı yakını olanlar sırada 10-15 kişi varken hop en öne kaynıyorlar, birileri itiraz edince de "HASTANE ÇALIŞANIYIZ, ÖNCELİĞİMİZ VAR" diyerek kendilerini savunuyorlar. Üstelik çoğu hastane çalışanın kendisi veya yakını değil bir şekilde tanıdığı insanlar. Vallahi sırada tekerlekli sandalye ile gelen yaşlılar, hamile kadınlar varken bile bunu yapıyorlar. Ben utanıyorum bu insanların yaptıklarından umarım kendilerine de bir utanma gelir. Ayrıca kan alma bölümlerinde sıra alma makineleri var, ekranlar var, hiçbirisi çalışmıyor, peki bu cihazlar kullanılmayacaksa bunlara ne demeye paralar verildi acaba? Kan alma bölümlerinin halini bir görseniz 80'lerin Konya devlet hastanesi sanırsınız. Bir düzen tertip falan yok. İki kere sıraya giriyorsunuz, ilk önce kan tüplerini almak için sonra da kan vermek için. Nereden baksan rezalet. İlahiyatçı rektörümüz varken böyle "KUL HAKKINA GİRME" vakalarının bolca olduğu, cihazların bomboş yattığı bir hastanemiz var. Bilemiyorum, rektörün, dekanın, baş hekimin bunlardan haberi var mı? Köşenizde yer verirseniz, önemli bir hak hukuk meselesini duyurmuş olacaksınız. Teşekkürlerimi sunarım.” ……………….. FARENİN SESSİZLİĞİ Ahırda yere yığıldı eşek. Çiftçinin vurduğu darbelerle bayılmıştı. Tüm vücudu titriyordu, gözleri geriye kaymıştı. Küçük bir dişi fare onu o hâlde, yarı ölü buldu. Hemen ormana koştu, şifalı otlar topladı ve bir bitki çayı hazırladı. Minicik olmasına rağmen, kabuk parçasına doldurduğu çayı sürükleyerek ahıra kadar getirdi. Nefes nefeseydi, sırılsıklamdı ama sonunda ona ulaştı. Zavallı eşek kendine geldiğinde, ona küçümseyerek baktı ve bağırdı: — Defol git! Senin yardımına ihtiyacım yok! Kendi kendime iyileşirim! Bir ayak darbesiyle çayı devirdi. Kaynar sıvı burnunu yaktı. Fare bir şey demedi. Sahte bir tebessümle uzaklaştı… Ama yuvasına döndüğünde sessizce hıçkırıklara boğuldu. O gece eşeğin inlemeleri yankılandı etrafta. Ateşi vardı. Ve farenin kalbi paramparça olmasına rağmen, yuvasını sürükleyerek yeniden ahıra geldi… ve onun yanında kaldı. Ertesi gün, eşek daha da yüksek sesle bağırdı: — Senden nefret ediyorum! Seni burada istemiyorum! Ona tekme attı. Fare yaralanarak sessizce yuvasına döndü. Birkaç gün sonra, topallayarak şelalenin yanındaki yaşlı bilgeye gitti: — Üstat… Sence bir gün eşek, onu ne kadar sevdiğimi anlayacak mı? Bilge, ona şefkatle baktı ve yumuşak bir sesle yanıtladı: — Anlayacak… Ama ancak şu sözleri duyduğunda: “Gömülmesine beş dakika kala.” Fare tek kelime etmeden ayrıldı. Ama içinde bir şey kırılmıştı. Koşmaz oldu. Gülümsemez oldu. Ve bir daha hiç ahıra dönmedi. Günler geçti. Eşek onun yokluğunu fark etti. Çayı özledi… Gölgede birlikte geçirdikleri zamanı… O sessiz varlığını. Ve içinde bir şüphe doğdu: — Ya tüm suç bende ise? Bir gün bir bülbül kondu çitin üstüne. Acı bir haber getirmişti: — Fare öldü. Onu gömecekler… Veda etmek istemez misin? Eşek koşmaya başladı. Her adımı bir gözyaşıydı. Ama en acı olanları… pişmanlığının gözyaşlarıydı. Ve orada, önünde yatıyordu: Hiç terk etmeyen o… Her şeyini veren o… Minicik bir tabutun içinde, minik patileri göğsünde çaprazlanmıştı. Mezarcı yüksek sesle konuştu: — Gömülmesine beş dakika! Bu sözler eşeğin ruhunu delip geçti. Ağlayarak yaklaştı, eğildi ve hıçkırarak konuştu: — O iyiydi… Hep yanımdaydı… Onu seviyordum… Ama ona hiç söylemedim. Beş dakikalık sözler… Ama o yaşarken hiç duymadığı cümleler. Tam toprak onu örtecekken, inanılmaz bir şey oldu. Fare gözlerini açtı, doğruldu… ve ona gülümsedi: — Ben de seni seviyorum, eşek. Evet… Söylediklerinin hepsi doğru. Eşek hayretle, hem de rahatlamış bir hâlde sordu: — Sen… ölü değil miydin? — Hayır. Sadece… beni biraz sevmeni istemiştim. Eşek iç çekti… Ve onu kucakladı. Kaybettikleri zamanı telafi edercesine. Sahip olduğu şeyin değerini nihayet anlamış gibi. ………….. Sevmek için geç kalma. Bir tabutun başında söyleyeceğin sözler… yaşarken hiçbir şey ifade etmez. Eğer birini takdir edebiliyorsan, bunu bugün yap. ………… DERS: Gururumuz yüzünden en çok bizi sevenleri iteriz. Ve onların hep yanımızda olacağını zannederiz… Ta ki çok geç olana kadar. ………….. Evrenin acıyla öğretmesine gerek kalmasın, Sevginin sana yumuşakça fısıldadığını duy. Ruhunun haykırmak istediklerini bastırma. Seni sessizce sevenleri görmezden gelme. Çünkü bazen… Bir “teşekkür ederim”, bir “seni seviyorum”, bir “buradayım”… Sallanmakta olan bir kalbi kurtarmaya yeter. Ve bir gün…
SENİ BÖYLE SEVEN HİÇ KİMSE KALMAYABİLİR.
GÜNÜN OKKALI SÖZÜ Sevgi, hayatın en güzel rüyasıdır.
NE ZAMAN ADAM OLURUZ? Yayalar yaya geçidinin olmadığı yerlerde karşıdan karşıya geçerken araçlar geldiği halde hala hızla hareket etmeden sahilde gezer gibi aheste aheste yürümeye devam etmedikleri sürece daha iyi ADAM oluruz.
Kaynak Linki = https://www.konyapostasi.com.tr/makale/yeni-konyali-bakan-yardimcimiz-ve-cok-ozel-insanlar-guzel-cocuklar-101915

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir