Bazı şeyler vardır, af edilir.
Af etmek bir erdemliliktir.
Ama öyle şeylerde vardır ki, affedemezsiniz.
Mesela:
iftira,
Mesela;
Namus meselesi,
Mesele sizi adam yerine koymayan, umursamayanları,
Kendini kaf dağında görenleri ve kibirlileri,
Bencilleri…
Zaten bunları af etseniz de değişmezler…
Size sıradan biri davranan, önceliği siz olmayan, varlığınızı unutan ve kırıldığınızı bildiği halde umursamayan insanları sakın af etmeyin.
Çünkü;
Kadir kıymet bilmemek, vefasızlık onların karakteridir.
Sanki ki;
Bunlar değişir.
Kimse değişmez.
Yalnızca şartlar değişir.
Sen yükseldikçe sevenin;
Sen düştükçe seni satan bol olur.
Yılana bal yedirmişler, yılan yine zehir kusmuş.
Nankör, her zaman nankördür ve nankör kalacaktır. Onu değiştiremezsiniz.
Unutmamak gerekir ki;
Başına gelen kötü şeyler, oturup üzülmen için değil;
Dosta- Düşmana karşı güçlenip ayağa kalkman içindir.
Neye ihtiyacımız var biliyor musunuz ?
İyi yüreklilere,
Kıymet bilenlere,
Vicdanı, merhameti olanlara,
Hakka, hukuka, insanlara, dürüstlüğe, alın teri ile kazananlara, onurlu, şerefli, karakterli, rüzgara göre yön değiştirmeyen, menfaatini hep önde düşünmeyenlere, kaliteli insanlara , adam gibi adam olanlara , kadın gibi kadın olanlara ihtiyacımız vardır.
Gerisi laf-ı güzaf.
İnsanları eleştirirken de, birazda kendimize dönüp bakmalıyız.
Ben kimim ? deyip geçmişimize, bugünümüze bakmak gerekir. Bu önemlidir.
Allah geçmişini unutan, sonradan görmelerden korusun hepimizi.
Yazımı Goethe’nin bir sözü ile bitireyim.
Konuşmak ihtiyaç olabilir ama susmak bir sanattır.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir